Het staat nog op mijn bucket list. Op reis in mijn eentje.

Ik vind dat iedereen eens per jaar een weekje of langer op vakantie moet gaan. Niet vanwege de vakantie maar vanwege de ervaring die je hebt met jezelf. Hoewel ik dat nog nooit gedaan heb, denk ik er toch een goede voorstelling van te kunnen maken.

Dat komt omdat ik het laatste jaar veel met deze nog niet uitgevoerde en o zo gewenste reis, in mijn gedachte, heb bezig gehouden. Normaal gesproken ga ik met mijn gezin op vakantie en hoewel dat heel leuk is en wij mooie dingen zien heb je elkaar. Dat is natuurlijk ook de bedoeling van een gezinsvakantie. De laatste jaren heb ik echter behoefte aan tijd voor mijzelf en dat heb je niet als je met je gezin gaat.

Tijd voor mijzelf betekent een plek weg van mijn huis, gezin en dagelijkse werkzaamheden en tijd om te overdenken hoe mijn leven tot nu toe is geweest. Hoe heb ik alles ingevuld en hoe ga ik de rest van mijn leven invullen. Tijd om ongestoord mijn boeken te lezen maar vooral tijd niets te doen.

En daarmee bedoel ik dat het mij heerlijk lijkt om eens niet te hoeven zorgen. Niet zorgen dat de was gedaan, opgehangen, opgevouwen en verdeeld word. Jeetje, moet je eens kijken hoe vaak je die was in je hand hebt. En dan te bedenken dat ik soms was heb waarvan ik de eigenaar verdenk dat hij of zij het niet eens gedragen heeft.

Zorgen dat recepten worden uitgezocht, de boodschappen in de winkelwagen, op de band gelegd, weer in de winkelwagen, in de auto, uit de auto en in de keukenkastjes worden gezet. Dan moet er ook nog worden gekookt voordat het eten op tafel staat. Vervolgens opruimen en ik ben daarbij altijd degene die het langst in de keuken staat. Vind je het gek dat ik een hekel heb aan koken.

Uiteraard alle lof voor mijn man die fulltime buiten de deur werkt om diezelfde boodschappen te kunnen bekostigen. O ja, ook zorgen dat de ramen worden gewassen, de school opdrachten worden afgehandeld, het hele huis gepoetst, gestofzuigd, gedweild en dan vergat ik nog te vermelden dat ook ik een baan buiten de deur te vervullen heb. Mijn werk als coach therapeut in mijn eigen praktijk en alle werkzaamheden die daarbij horen kan ik niet buiten beschouwing laten.

Soepje, salade en ik ben klaar

Ja, ik ben toe aan tijd voor mijzelf waarbij ik alleen voor mijzelf hoef te zorgen. Een soepje en salade en ik ben klaar. Heerlijk.

Maar belangrijker nog is het om eens te ervaren oe je reageert op de afwezigheid van je gezin en daarbij hoef je je echt niet schuldig te voelen als je ze een weekje niet mist omdat je even genoeg aan jezelf hebt. Hoe sta je nog in je huwelijk. In een bedrijf wordt altijd gekeken of de doelen gehaald zijn en waar iedereen staat in het bedrijf door middel van functioneringsgesprekken. Waarom zou je dat in een huwelijk niet doen? Hoe gaat het nog met ons? Eerlijk tegenover elkaar zijn en elk eerlijk antwoord is goed. Moeten we bijsturen of gaan we lekker. En ja, dat kan immens moeilijk zijn.

Moeten we vaker uit eten zonder kinderen of juist met. Meer naar de bioscoop of samen klussen? Passen we nog wel bij elkaar?

Elke jaar een week afschakelen van het zorgen.

Het staat op mijn bucketlist dus ik ben voor!

Bali, here i come

 

Vijftigenik