Gisteravond gingen mijn man en ik naar de ouderavond van onze dochter Sem. Ze zit in Arnhem op school en daarvoor moet ze elke ochtend om 6 uur op. Dat doet ze niet graag maar ze is echt een voorbeeld van iemand die een doel heeft en daarvoor iets over heeft. Zonder doel voor ogen zwalk je een beetje rond doe je niet de dingen die nodig zijn om te komen waar jij wilt want je weet niet welke bus of trein je moet pakken. Ze zou dan misschien in Leeuwarden uitkomen terwijl ze naar Arnhem moet zonder te weten wat ze nou eigenlijk in Leeuwarden doet.

Focus

Het was geen doorsnee avond want onze dochter doet Leisure & Performance. Dat betekent dat de goedbedoelde rondleiding in het gebouw in het niet viel bij het optreden wat daarna volgde. Jeetje, wat hebben ze veel geleerd in 3 maanden tijd. We werden getrakteerd op een minimusical en wat deed ze het super goed. Daarbij had ze ook nog als jongste van de groep aangedurfd de presentatie mede voor haar rekening te nemen.

Eigenlijk viel bij mij het kwartje vandaag pas. Ik had gisteravond zitten klungelen met de opname. Dat komt omdat ik sinds kort geen steek meer zie als ik iets als een boek of camera voor mijn gezicht houdt. De eerste opname mislukte dus al.

sem cortenbachIk dacht al dat het beeld erg grijs was en ook helemaal niet scherp tot ik mij realiseerde dat het misschien een goed idee zou kunnen zijn mijn leesbril maar eens op te zetten. De camera had namelijk helemaal niet aan gestaan. O, zoiets doms zouden toch alleen je ouders doen? Gelukkig, de camera mankeerde niks, het waren mijn ogen. Het lijkt wel of dat ongemak met mijn vijftigste verjaardag als cadeau mee is gekomen.

Maar goed. Ik merk altijd dat je de performance minder goed mee krijgt als je bezig bent een opname te maken. Daar heb je het weer. Dat komt omdat je op je camera gefocused bent in plaats van op het optreden. Ik zat mijn ogen dus steeds tussen podium en camera scherp te stellen.

 

 

 

Mijn moeder wilde zo graag naar de toneelschool maar mocht niet.

Het kwartje viel vandaag bij het nakijken van de opname. Ik kon er even goed voor gaan zitten om haar te zien schitteren en bedacht me wat mijn vader en moeder er van gevonden hadden. Even aan mijn moeder vragen is er niet meer bij. Mijn moeder wilde zo graag naar de toneelschool maar mocht niet. Dat heeft haar de rest van haar leven pijn gedaan.

Je dromen najagen zou alleen daarom al op nummer één in je leven moeten staan. Ik weet natuurlijk al lang wat haar antwoord zou zijn geweest. Ze had het fantastisch gevonden. De gedachte kwam hard binnen. Ik heb er nooit zo’n last van maar als het mijn kinderen betreft des te harder. Met tranen in mijn ogen heb ik de opname afgekeken en besefte maar weer eens wat het fijn is als je in staat bent je ouders nog vragen te stellen.

Nu zijn wij de oudsten in de rij. Ondanks dat onze kinderen behoorlijk zelfstandig zijn komen ze gelukkig toch nog af en toe om dingen te vragen. Ik heb de hoop dat het nog wel even duurt voordat de rollen zich omdraaien en wij hun hulp nodig hebben.

En als ik het even niet weet dan denk ik in mijzelf “even aan mijn moeder vragen”

Vijftigenik