Even aan mijn moeder vragen….

Gisteravond gingen mijn man en ik naar de ouderavond van onze dochter Sem. Ze zit in Arnhem op school en daarvoor moet ze elke ochtend om 6 uur op. Dat doet ze niet graag maar ze is echt een voorbeeld van iemand die een doel heeft en daarvoor iets over heeft. Zonder doel voor ogen zwalk je een beetje rond doe je niet de dingen die nodig zijn om te komen waar jij wilt want je weet niet welke bus of trein je moet pakken. Ze zou dan misschien in Leeuwarden uitkomen terwijl ze naar Arnhem moet zonder te weten wat ze nou eigenlijk in Leeuwarden doet.

Focus

Het was geen doorsnee avond want onze dochter doet Leisure & Performance. Dat betekent dat de goedbedoelde rondleiding in het gebouw in het niet viel bij het optreden wat daarna volgde. Jeetje, wat hebben ze veel geleerd in 3 maanden tijd. We werden getrakteerd op een minimusical en wat deed ze het super goed. Daarbij had ze ook nog als jongste van de groep aangedurfd de presentatie mede voor haar rekening te nemen.

Eigenlijk viel bij mij het kwartje vandaag pas. Ik had gisteravond zitten klungelen met de opname. Dat komt omdat ik sinds kort geen steek meer zie als ik iets als een boek of camera voor mijn gezicht houdt. De eerste opname mislukte dus al.

sem cortenbachIk dacht al dat het beeld erg grijs was en ook helemaal niet scherp tot ik mij realiseerde dat het misschien een goed idee zou kunnen zijn mijn leesbril maar eens op te zetten. De camera had namelijk helemaal niet aan gestaan. O, zoiets doms zouden toch alleen je ouders doen? Gelukkig, de camera mankeerde niks, het waren mijn ogen. Het lijkt wel of dat ongemak met mijn vijftigste verjaardag als cadeau mee is gekomen.

Maar goed. Ik merk altijd dat je de performance minder goed mee krijgt als je bezig bent een opname te maken. Daar heb je het weer. Dat komt omdat je op je camera gefocused bent in plaats van op het optreden. Ik zat mijn ogen dus steeds tussen podium en camera scherp te stellen.

 

 

 

Mijn moeder wilde zo graag naar de toneelschool maar mocht niet.

Het kwartje viel vandaag bij het nakijken van de opname. Ik kon er even goed voor gaan zitten om haar te zien schitteren en bedacht me wat mijn vader en moeder er van gevonden hadden. Even aan mijn moeder vragen is er niet meer bij. Mijn moeder wilde zo graag naar de toneelschool maar mocht niet. Dat heeft haar de rest van haar leven pijn gedaan.

Je dromen najagen zou alleen daarom al op nummer één in je leven moeten staan. Ik weet natuurlijk al lang wat haar antwoord zou zijn geweest. Ze had het fantastisch gevonden. De gedachte kwam hard binnen. Ik heb er nooit zo’n last van maar als het mijn kinderen betreft des te harder. Met tranen in mijn ogen heb ik de opname afgekeken en besefte maar weer eens wat het fijn is als je in staat bent je ouders nog vragen te stellen.

Nu zijn wij de oudsten in de rij. Ondanks dat onze kinderen behoorlijk zelfstandig zijn komen ze gelukkig toch nog af en toe om dingen te vragen. Ik heb de hoop dat het nog wel even duurt voordat de rollen zich omdraaien en wij hun hulp nodig hebben.

En als ik het even niet weet dan denk ik in mijzelf “even aan mijn moeder vragen”

Vijftigenik

Een nieuwe toekomst wacht op je. Grijp jij hem?

Je bent de vijftig gepasseerd en de zorgtaken verminderen in snel tempo. De kinderen groeien boven je hoofd en je ziet ze alleen nog aan tafel en als ze voor het slapen gaan de koelkast induiken. Het is bijna zover en het lege nestsyndroom laat niet lang meer op zich wachten. Maar wat ga jij doen met de tijd dat je niet meer hoeft te brigadieren, boterhammen smeren, rijden naar het voetballen of helpen met huiswerk?

Hoe ziet jouw nieuwe toekomst er uit?

Je hebt ineens meer tijd om te lezen, sporten en afspreken met vriendinnen en je vind dit eigenlijk wel heel lekker. Een tijdje dan. Maar dan komt er een moment waarop je je nuttiger wilt maken. Je wilt er meer toe doen. En hoe kun je er toe doen en belangrijk zijn voor de maatschappij als jij niet doet wat je het allerliefste wilt doen. Wat als blijkt dat je wel blij bent met je parttime baan maar alleen omdat het moeilijk is een andere baan te vinden. Er is schaarste en je denkt in angst maar hebt dat helemaal niet in de gaten want je bent met die onbewuste angst opgegroeid. Dat betekent dat je niet op zoek gaat naar dat wat jij vanuit het diepste in je hart voelt omdat je bang bent iets te verliezen.

Maar stel dat je wel naar jouw aller diepste verlangen zoekt, dit vindt en uitvoert. Hoe zou jouw leven er dan echt uit zien? Zou je dan meer voldoening vinden in je werk? Zou je anderen kunnen inspireren en door je vrolijkheid de omgeving daarin meenemen? Hell Yes. Dat is precies wat er gebeurt.

Als je jouw BucketBullet afschiet

ontstaat er een ontploffing van vreugde.

 

Want als jij doet wat je leuk vind licht de wereld om jou heen op.

Ik had mijn toekomst nooit in creativiteit verwacht

Ik heb vanaf mijn 18e gewerkt en gestudeerd. Nu combineer ik echt alles wat ik ooit zo ontzettend leuk vond om te doen en dat alles bij elkaar is mijn nieuwe toekomst. Denk je dat ik dat ooit verwacht had. Never nooit niet had ik gedacht dat ik weer zou gaan tekenen en schilderen en dat dat onderdeel zou worden van mijn business. Dat geldt ook voor het maken van video’s en het schrijven van blogs. Toen de dop van de creatieve fles ging ontsnapte mijn Aladin en vervulde steeds opnieuw mijn creatieve wensen. En dat geldt ook voor het maken van een programma voor vrouwen boven de vijftig waarin ik mag coachen, inspireren en motiveren.

Van BucketList naar nieuwe toekomst

Jouw leven is een proces. Mijn programma is een proces. Onze toekomst is een proces en het mooie van een proces is de weg er naar toe en de creativiteit die je wel of niet inzet. Het punt waar je beland, als je vandaag Ja zegt tegen een nieuwe toekomst, en over enkele maanden terug kijkt naar waar je vandaan komt.

Maar er gebeurt niets als je dat zaadje niet plant.

Vijftigenik